
Evet, evet. Kahlan ve richard gene kaderin sillesini yiyerek ayrı düşüyorlar!
Terry abimiz, dominatrixçilik mi oynamak istiyor nedir bilinmez, protagonist'ini 6 kitapta tam 3 kere kadınların eline esir düşürdü. Kesin var bişey!
6. kitap, beşinci kitap olan Soul of the Fire'a göre epeyce tempolu gelişse de, sonuna doğru sıkıcı olmaktan kurtulamıyor.
Yazarın en gıcık olduğum özelliklerinden biri de sürekli aynı kelimelerle tekrarlarla anlatışı. korkuyu anlatmak için "felt gooseflesh" kalıbı en az bin kere geçiyor mesela... Richard'ın doğruluk kılıcını, Kahlan'ın fiziksel özelliklerini, büyünün/gift'in harekete geçişini hep birebir aynı kelimelerle, hatta bazen aynı cümlelerle anlatıyor ki insanın kitabı kaldırıp atası geliyor!
Ben Ayn Rand ın the fountainhead'ini henüz bitiremedim, bir ara başlamıştım ancak bitmemişti.. bu kitapta ona çok büyük göndermeler ve hatta esinlenmeler bulunmaktaymış, bunu da aktaralım.
Richard ve Kahlanın başına gene pişmiş tavuktan beter şeyler gelse de, sonu güzel toparlanıyor diyelim.
Büyücünün altıncı kuralı ise, The only sovereign you can allow to rule you is reason.
Sana hükmetmesine izin vereceğin tek şey sebeptir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder