Harlan Coben | Asla Vazgeçme ★★★★

Harlan Coben'e sardığım ve üst üste okumamak için araya başka yazarlar kattığım günlerdeyiz. Bir yazara tabiri caizse takıp kendi zevkim yüzünden sizi bunaltmak hiç içimden gelmediği için evde bekleyen 7 Harlan Coben kitabına ağzımdan sular akarak bakıyorum.

Şu ana kadar üç kitabını okuduğum Harlan Coben'in tarzına bayılıyorum. Hızlı, akıcı, yormayan, kafa karıştırmayan bir tarzı var ama, sanırım, en çok ana hikayeyi destekleyen yan hikayelerinin gücüne hayranım. Kitabın kurgusunu öyle can alıcı yan hikayelerle besliyor ki kimi zaman kendimi ana olay örgüsünü değil de "küçük" olayı merakla okurken buluyorum. Polisiye yazarları genellikle ana kurguyu, ana karakterlerin geçmişindeki olaylara ya da özel hayatlarına atıfta bulunarak destekler. Ve bence bu, gerçekten çok ince bir çizgi. Durağan olaylarla desteklenen hikayeler kitabı sıkıcı bir hale getirirken heyecanlı ve kimi zaman ana kurgudan daha heyecanlı akıp giden yan hikayeler kitabı bir girdaba dönüştürüyor. İşte... Harlan Coben bunu çok iyi beceriyor.

Asla Vazgeçme, benim için güzel bir polisiye/macera iken aslında 10-15 yaş aralığında çocuğu olan aileler için tam bir gerilim romanı. Kitap, Tia ve Mike'ın Adam isimlerindeki oğulları etrafında dönüyor ve arkaplanda durmadan cinayetler işleniyor. Adam'ın kaybolmasıyla Mike ve Tia'nın çaresizliğini hissediyor ve kadınları acımasız bir şekilde öldüren katille yollarının nerede kesişeceğini merak ederken saatlerin nasıl geçtiğini unutuyorsunuz.

Kitapta benim için çok güzel bir sürpriz vardı. Orman'dan hatırlayacağınız Cope ve Muse bu kitaba da dahil oluyorlar. Muse'un ve ardından Cope'un adını gördüğüm zaman, yıllardır görmediğim ve çok sevdiğim bir dostumla karşılaşmış gibi oldum.

Daha fazla lafı uzatmayayım. Güzel bir haftasonu için Asla Vazgeçme'yi alıp sessiz ve güneş alan bir parka gidin. Bir termos da kahveniz olsun yanınızda. Kuş sesleri eşliğinde okuyun. Hava karardığında güzel bir yemeğin ardından pijamalarınızı giyip koltuğa kıvrılın ve elinizde Asla Vazgeçme olsun.

Canından can vermeler ve o canın ellerinden kayıp gidebileceğini gördükçe yaşanan çaresizlikler,

Amalth.

Harlan Coben'in diğer kitapları hakkındaki yazılarım için tık.

Harlan Coben | Orman ★★★★★

Bir daha aldığım bir kitabı iki sene boyunca rafta bekletirsem lütfen kafama vurun. Orman, Oyunbozan'ı sevdiğim için bundan en az iki yıl önce aldığım bir Harlan Coben romanı. İki sene boyunca kaçamak bakışlar atıp durduğum ancak yeni aldığım kitapların verdiği heyecanla okumayı unuttuğum Orman, meğer inanılmaz bir kitapmış.

Harlan Coben'in zaten akıcı bir tarzı vardır fakat Orman belki de şu ana kadar okuduğum en akıcı kitap. Kitabı ana karakterin, Paul Copeland'in ağzından okuyoruz. Bu şu demek; Paul sanki geçip karşınıza oturmuş, kahvesini ikram etmişsiniz, bir sigara yakmış ve sohbet havasında, konuşma diliyle başından geçenleri anlatıyor. Arada kalkıp bir kahve daha yapıyorsunuz. Sonrasında muhabbete devam. Öyle akıcı, öyle fark ettirmeden sizi içine çeken bir kitap ki!

Paul Copeland, yıldızı gittikçe parlayan bir eyalet savcısı; çok ünlü ve çok başarılı, ve hatta, yakında parlamentoya girmesine kesin gözüyle bakılıyor. Mahkemede asla ezilmeyen Paul'ün özel hayatı ise travmalarla dolu; daha o küçücükken ailesi Rusya'dan Amerika'ya kaçmış; bir gençlik kampında kız kardeşi öldürülüyor; cesedi asla bulunamıyor; daha sonra kızının acısına dayanamayan annesi, onu ve babasını terk edip gidiyor; ve birkaç ay önce, o asla yanından ayrılmayan babasını da kaybediyor. Aldığı davayı kazanma ihtimali yükseldikçe, davalı çocuklardan birinin babası Paul'ü sırlarını açığa çıkarmakla tehdit ediyor ve gerçekler birer birer su yüzüne çıkıyor, belki de her şeyi alt üst ederek...

Kitap boyunca biri Paul'ün geçmişi, diğeri de aldığı davayla ilgili iki hikaye eşzamanlı olarak akıyor. İkisi de birbirinden heyecanlı ve akıcı. Bu nedenle, bir bölüm bitip de mahkeme salonundan çıktığınızda hem hayıflanacak hem de diğer olaya geri dönmenin heyecanını yaşayacaksınız. Seneler önce okuyup eğlenceli ama nispeten basit bulduğum Oyunbozan'dan sonra Orman tam bir şaşkınlık kaynağı. 

Öyle bir şansım olsaydı eğer, uzuuuuun bir tren yolculuğuna çıkar ve yanıma Orman'ı alırdım. Bir termos da kahve. Belki içinde de biraz muz likörü.

Ağaçlar, cesetler ve, umarım bir gün hepimiz için, adalet!

Amalth.

Oyunbozan hakkındaki yazım için tık.

Harlan Coben | Oyunbozan

Oyunbozan okuduğum ilk Harlan Coben romanıydı. Nispeten ağır kitapların üzerine okuduğum, çerez niteliğinde, eğlencelik, hoşça vakit geçirilebilecek bir kitap ve tabii ki benden bekleneceği üzere(!) bir polisiye!

Myron Bolitar isimli bir spor menajeri, eski sevgili meselesi yüzünden kendini bir cinayet soruşturmasının içinde buluyor - zira bu erkeklerin başına ne geldiyse kadınlar yüzünden gelmiyor mu!? Bir yandan spor piyasasında dönen kirli oyunlar göz önüne serilirken ki bunları çoğumuzun önemsediğini sanmıyorum, diğer bir yandan bahsettiğim cinayet soruşturması gittikçe ilginç bir hal alıyor, fuhuş bataklarına, yakın dövüş ustalarının kol kemik kırma sanatlarına, porno dergilere girip çıkıyor ve sürpriz (!) bir sonla bitiyor.

Oyunbozan’ı okuduğumdan beri bir ay gibi bir süre geçti ancak isimlere ve olaylara dair hafızamı zorlayacak bir kitap olmadığından sadece kitaba dair genel kanımı aktarabiliyorum. Kitap cidden eğlenceliydi, Myron ile zibidi ortağının konuşmaları, çok kişiyi ti'ye alan diyaloglar, dalgalar, vs… Nitekim beni cidden güldürdü, eğlenceli zaman geçirmemi sağladı! Ancak polisiye roman adına ne buldun derseniz üzülerek pek bir şey bulamadığımı itiraf etmek durumundayım.

Hazır sonbahar da geliyorken yağmurlu bir hafta sonu ele alınıp, iki üç günde bitirilesi bir kitap olan Oyunbozan’ı okuyun demiyorum lakin okumayın da demiyorum. Üst üste ağır kitaplar okuduysanız ve beyninizin bir molaya ihtiyacı varsa okuyun. Diğer bir yandan, polisiye dediğin kemiklerimi titretmeli heyecandan diyorsanız sizi bir sonraki kitaba yönlendireceğim (Bkz. Ted Dekker Kutsal Meclis).

Harlan Coben
Oyunbozan / Deal Breaker
448 Sayfa (Cep Boy)
5 TL